سیاهی زیرک است.

سیاهی چهره اش را در پس هزاران زیبایی پنهان می کند.

تنها چشمی که سیاهی پنهان شده را حس می کند٬ چشم  "حقیقت" بین است.

چشمی که هم نگاه می کند هم می بینید.

دیده ی بصیرت.

اگر دیده ی آدمی بصیرت نداشته باشد٬ آنگاه دیگر "حقیقت" را نخواهد دید.

"حقیقت" را گم خواهد کرد.

سیاهی زیرک است.

ذره ذره نفوذش را گسترش می دهد.

او به جنگ با "حقیقت" می رود تا نابودی اش را نظاره گر باشد

حال آنکه "حقیقت" را نابودی در کار نیست

و آنانکه با "حقیقت" می جنگند٬ خود محکوم به نابودی اند.

پناه می برم به نور النور٬ از شر سیاهی ها و تاریکی ها.