وقتی که آشنایی را نشانم داد و گفت با او تنها نباش.

آن آشنا نماد بود.

نماد آدم های بی نماز و بی ادب.

باید فاصله را رعایت کرد

وگرنه عواقب گستاخی های آنان دامنگیر غیر آنان هم خواهد شد.

پناه بر خدا

این عکس پایین٬ عکس یک مکان تاریخی است. یک قبرستان.

نام این مکان تاریخی تا یکی دو سال پیـش این بود: "قـبرستـان انـگلیـسی هـا"

اما بعد از آن وقتی از کنارش رد می شوی٬ روی تابلویی که آن را معرفی می کند

یک نام جالب تر می بینی: "قبرستان متجاوزین انگلیسی"

به نظر من برای این مکان٬ چنین نامی شایسته تر از هر نام دیگری است.

شاید قبلی ها حواسشان به متجاوز بودن آن ها نبوده!

در ساعت یک است به وقت نجف

کمی پس از دو

باران گرفت در کنار بقیع

درست ساعت سه طوفان شد

در کربلا

حالا به ساعت من

فقط کمی به لحظه موعود مانده است.

علیرضا قزوه

روز جمعه

جمعه ی میلاد آقا

دلم لرزید وقتی اذان را شنیدم.

اذان ظهر روز جمعه ی میلاد آقا چه غریب بود.

غربتش از جنس ظهر عاشورا بود.

"أشهدُ أنَّ مُحمّداً رسولُ الله"ش دل را آتش می زد.

به یاد فاطمه ی محمد. به یاد حسینش و به یاد زینبش.

دیگر هیچ فقط این که ...

یا این دل شکسته ما را صبور کن

یا لااقل به خاطر زینب ظهور کن

دیگر بتاب از افق مکه ماه من

این جاده های شب زده را غرق نور کن

زمان زمان عجیبی است یار ما به کجاست

دهــد  گـواه  دل  مـن  امام  ما  تـنهـاســت

زمـان زمـان نفاق و خـیانـت و پسـتی است

اگــر چه عــصـر ظهـور محـبت مـولاسـت

 ز هــر زمان که گذشـته وظیـفـه مـشکل تـر

ولایـت اسـت غریـب و غریـبی اش پیداست

هر آنچه می‏گذرد حفظ دین به خون دل است

شهادت است که راه نجات از این غوغاست

دعـا کـنـیــد بـیــایـــد امــام و صــاحـب مــا

هـر آنکه گشت غلامش همیشه پا بر جاست

بــیا و بـاز کن ایـن در که سخـت مـحتاجـیم

بـبـیــن هـنـوز دل مـا شکـسـتـه‏ی زهراست

در امــتــحـان ولایـــت مـــرا قــبــول نـــما

شـفاعـت تو ز شـیعه در این زمان زیباست

****

عیدتان مبارک

دلم آرامشی سبز را جستجو می کند.

خوش به حال شهدا.

 انسان‌هاى پاك قبل از ظهور مهدى(عج) در ميدان‌هاى مجاهدت امتحان مى‌شوند

آنوقت دیگر محرم اسرار نخواهیم بود.

محرم اسرار الهی.

نگاه می‏کنم از نو، به راه طی شده تا خاک از بهشت برین

گناه می‏کنم از نو، مرا دوباره همانگونه عاشقانه ببین

من از سلاله‏ی کوهم، شکسته‏های شکوهم به زیر پای تو ریخت

تو از قبیله‏ی ماهی، همیشه چشم به راهی از آسمان به زمین

چه زخم‏های عمیقی، چه نکته‏های دقیقی درون چشم تو اند

چه خط کارگشایی، چه ماه راه‏نمایی، نشانده‏ای به جبین

تو در کجای قرونی؟... نه پیش و پس نه کنونی، نه در عبور و سکون

شبیه شک و یقینی ، عیان و پرده نشینی، نه آنچنان نه چنین

برای گمشده یاری ، برای خسته دیاری ، برای جاده سوار

برای خانه چراغی ، برای چلچله باغی ، برای حلقه نگین

دو روز با تو پریشان ، دو روز بی تو هراسان ، قرار من به کجاست ؟

مرا بخوان که بمانم ، مرا که در نوسانم  میان شک و یقین

قسم به ابر بهاران ، به دانه دانه ی باران ، که آبروی منی

خدا کند که نریزی ، خدا کند که نباری ، سحاب قله نشین

                                                                                               محمدرضا طاهری